خیال موی میان که شدگره به دل من

به هر طرف که هوای سفر شکست کلاهم

همان شکست شد آخر چو موج توشه راهم

که عرض معنی باریک می دهد رگ آهم

به گلشنی که ادب داشت آبیاری حیرت

نمو ز جوهر آیینه وام کردگیاهم