به گلشنی که ادب داشت آبیاری حیرت

همان شکست شد آخر چو موج توشه راهم

خیال موی میان که شدگره به دل من

که عرض معنی باریک می دهد رگ آهم

نمو ز جوهر آیینه وام کردگیاهم

کفیل عافیت من بس است وضع ضعیفی

ز رنگ رفته همان سر به بالش پرکاهم