نمو ز جوهر آیینه وام کردگیاهم

خیال موی میان که شدگره به دل من

که عرض معنی باریک می دهد رگ آهم

به گلشنی که ادب داشت آبیاری حیرت

کفیل عافیت من بس است وضع ضعیفی

ز رنگ رفته همان سر به بالش پرکاهم

به صفحه ای که نویسند حرفی از عمل من