در بارگاه همت سرگرمیی ندارد

دست تهی کلیدیست در پنجه سیاهم

غافل مباش چون شمع از ناتوانی من

صد انجمن ز خود رفت بر دوش اشک و آهم

هنگامه گدایی یعنی دماغ شاهم

ای جرات فضولی تا کی سر تماشا

چون دل ز چشم حیران چاه است پیش راهم