خوابیده است عفوت در سایه گناهم

جولان ناز سر کن اندیشه مختصر کن

ظلم آنقدر ندارد پا مالی گیاهم

تا زنگ پرده برداشت آینه محو صافی ست

زنجیر می نویسد سطری ز حال مجنون

در دعوی اسیران ، زلف دو تا، گواهم

جوهر ز ضعف پروار آیینه می پرستد