ز سنگ تفرقه چون غنچه خامشی است پناهم

دبیر حشر ز اعمال من شمار چه گیرد

که شسته است خط از نامه انفعال گناهم

درین چمن که دم از رنگ و بو زدن دم تیغست

تحیرم جرس شوق کاروان که دارد

که شور رفتن دل می چکد ز تار نگاهم

ز خود برآی و تماشای عرض شوکت من کن