که شور رفتن دل می چکد ز تار نگاهم

درین چمن که دم از رنگ و بو زدن دم تیغست

ز سنگ تفرقه چون غنچه خامشی است پناهم

تحیرم جرس شوق کاروان که دارد

ز خود برآی و تماشای عرض شوکت من کن

که برتر از خم گردون شکسته اند کلاهم

غرور حسن تو زیر قدم نکرد نگاهی