که برتر از خم گردون شکسته اند کلاهم

تحیرم جرس شوق کاروان که دارد

که شور رفتن دل می چکد ز تار نگاهم

ز خود برآی و تماشای عرض شوکت من کن

غرور حسن تو زیر قدم نکرد نگاهی

به ودایی که دل برق سوخت عجز گیاهم

قدم به دامن تسلیم نشکنم به چه جرات