به ودایی که دل برق سوخت عجز گیاهم

ز خود برآی و تماشای عرض شوکت من کن

که برتر از خم گردون شکسته اند کلاهم

غرور حسن تو زیر قدم نکرد نگاهی

قدم به دامن تسلیم نشکنم به چه جرات

دل شکسته شکسته ست شیشه بر سر راهم

چه آفتاب قیامت چه تاب آتش دوزخ