غرور حسن تو زیر قدم نکرد نگاهی

که شور رفتن دل می چکد ز تار نگاهم

ز خود برآی و تماشای عرض شوکت من کن

که برتر از خم گردون شکسته اند کلاهم

به ودایی که دل برق سوخت عجز گیاهم

قدم به دامن تسلیم نشکنم به چه جرات

دل شکسته شکسته ست شیشه بر سر راهم