زلف بیداد آشنای شانه ایم

قید دل ما را امل فرسود کرد

در کمند ریشه این دانه ایم

شغل سر چنگ حوادث مفت ماست

چون سحر جیبی که ما وا کرده ایم

خنده بی مطلب دیوانه ایم

بی چراغ از ما که می یابد سراغ