بی چراغ از ما که می یابد سراغ

زلف بیداد آشنای شانه ایم

چون سحر جیبی که ما وا کرده ایم

خنده بی مطلب دیوانه ایم

خانه گم کرده پروانه ایم

اسم ما تهمت کش وصف است و بس

گر پر و خالی همین پیمانه ایم