به هست و نیست مرنجان ضمیر و خوش می باش

رواق و طاق معیشت چه سربلند و چه پست

مقام عیش میسر نمی شود بی رنج

بلی به حکم بلا بسته اند عهد الست

که نیستیست سرانجام هر کمال که هست

شکوه آصفی و اسب باد و منطق طیر

به باد رفت و از او خواجه هیچ طرف نبست