اگر از خمر بهشت است وگر باده مست

برو ای زاهد و بر دردکشان خرده مگیر

که ندادند جز این تحفه به ما روز الست

آن چه او ریخت به پیمانه ما نوشیدیم

خنده جام می و زلف گره گیر نگار

ای بسا توبه که چون توبه حافظ بشکست