خنده جام می و زلف گره گیر نگار

که ندادند جز این تحفه به ما روز الست

آن چه او ریخت به پیمانه ما نوشیدیم

اگر از خمر بهشت است وگر باده مست

ای بسا توبه که چون توبه حافظ بشکست