خط موهومی عیان بود از عرق ترکرده ایم

مقصد ما زین چمن بر هیچکس روشن نشد

رنگ گل بوده ست پروازی که بی پر کرده ایم

زحمت فهم از سواد سرنوشت ما مخواه

یک دو دم بیدل به ذوق دل درین وحشت سرا

چون نفس در خانه آیینه لنگر کرده ایم