وسعت آباد جنون وحشت شوقی می خواست

تخم اشکی که به یاد تو پریشان کردیم

گل وارستگی از گلشن اسباب جهان

خاکساریست که چون دست به دامان کردیم

دامنی چند فشاندیم و بیابان کردیم

هر چه گل کرد ز ما جوهر خاموشی بود

همچو شمع از نفس سوخته توفان کردیم