دامنی چند فشاندیم و بیابان کردیم

گل وارستگی از گلشن اسباب جهان

خاکساریست که چون دست به دامان کردیم

وسعت آباد جنون وحشت شوقی می خواست

هر چه گل کرد ز ما جوهر خاموشی بود

همچو شمع از نفس سوخته توفان کردیم

اشک تا آبله پا همه دل می غلتید