اشک تا آبله پا همه دل می غلتید

دامنی چند فشاندیم و بیابان کردیم

هر چه گل کرد ز ما جوهر خاموشی بود

همچو شمع از نفس سوخته توفان کردیم

آه جنسی که نداریم چه ارزان کردیم

آشیان در تپش بسمل ما داشت بهار

رنگها ریخت ز بالی که پر افشان کردیم