همچو شمع از نفس سوخته توفان کردیم

وسعت آباد جنون وحشت شوقی می خواست

دامنی چند فشاندیم و بیابان کردیم

هر چه گل کرد ز ما جوهر خاموشی بود

اشک تا آبله پا همه دل می غلتید

آه جنسی که نداریم چه ارزان کردیم

آشیان در تپش بسمل ما داشت بهار