داغ را مغتنم دیده حیران کردیم

موج ما یک شکن از خاک نجوشید بلند

بحر عجزیم که در آبله توفان کردیم

سوختن انجمن آرای هوس بود چو شمع

حاصل از هستی موهوم نفس دزدیدن

اینقدر بود که بر آینه احسان کردیم

تازه رویی ز دل غنچه ما صحرا ریخت