راحتی گر بود در کنج خموشی بوده است

ریخت قدرت بال و پر تا گرد این دامان شدیم

جز فناگویند رنج زندگی را چاره نیست

از چه یارب تشنه این درد بی درمان شدیم

بر زبانها چون سخن بیهوده سرگردان شدیم

بی حجاب رنگ نتوان دید عرض نوبهار

پیرهن کردیم سامان هر قدر عریان شدیم