پیرهن کردیم سامان هر قدر عریان شدیم

راحتی گر بود در کنج خموشی بوده است

بر زبانها چون سخن بیهوده سرگردان شدیم

بی حجاب رنگ نتوان دید عرض نوبهار

مشت خاک تیره را آیینه کردن حیرت است

جلوه ای کردی که ما هم دیده حیران شدیم

از چراغ ما ز هستی دامنی افشاند عشق