بر زبانها چون سخن بیهوده سرگردان شدیم

جز فناگویند رنج زندگی را چاره نیست

از چه یارب تشنه این درد بی درمان شدیم

راحتی گر بود در کنج خموشی بوده است

بی حجاب رنگ نتوان دید عرض نوبهار

پیرهن کردیم سامان هر قدر عریان شدیم

مشت خاک تیره را آیینه کردن حیرت است