رنگی ننمودیم کزو یاس نخندید

آیینه چکید از رگ آهی که گشودیم

امروز به یادیم تسلی چه توان کرد

ماییم که روزی دو ازین پیش تو بودیم

چون غیب خجالت کش اوضاع شهودیم

نتوان طرف نیک و بد اهل جهان بود

از سیلی اوهام چو افلاک کبودیم