همچو سوهان پای تا سر وقف دندان خودیم

وحشت صبحیم ما راکو سر و برگی دگر

یعنی از خود می رویم و گرد دامان خودیم

سخت جانی عمر صرف ژاژخایی کردن ست

شیشه ما را در این بزم احتیاج سنگ نیست

از شکست دل مقیم طاق نسیان خودیم

نقد ما با فلس ماهی هم رواج افتاده است