حیف پایی که درین دشت به خاری گیریم

نیستی صیقل آیینه رحمت دارد

خاک گردیم و سر راه بهاری گیریم

تا توان سینه به بوی گل و ریحان مالید

عمرها شد نفس سوخته محمل کش ماست

برویم از قدم ناقه شماری گیریم

زندگی آب شد از کشمکش حرص و هوا