آغوش مه پر است ز کیفیت هلال

سیلی خور جواب نشد بی سوالیم

خاک ضعیف مرکز صد شعله رنگ و بوست

غافل مشو ز وحشت افسرده بالیم

بالیده گیر نقص ز صاحب کمالیم

پستی گل بلندی نخلست ربشه را

در خاک خفته اینقدر از طبع عالیم