چون شرر روشن سواد فطرتیم اما چه سود

ناله می بالد اگر پهلو به بستر می زنیم

زین قدر گردی که دارد چون سحر جولان ما

می رسد چین بر فلک دامن اگر بر می زنیم

نقطه ای تا گل کند آتش به بستر می زنیم

بر نمی آید دل از زندانسرای وهم و ظن

هر قدر این مهره می تازد به ششدر می زنیم