هر قدر این مهره می تازد به ششدر می زنیم

چون شرر روشن سواد فطرتیم اما چه سود

نقطه ای تا گل کند آتش به بستر می زنیم

بر نمی آید دل از زندانسرای وهم و ظن

کعبه و بتخانه شغل انفعالی بیش نیست

حلقه نامحرمی بیرون هر در می زنیم

موج ها زین بحر بی پایان به افسردن رسید