نقطه ای تا گل کند آتش به بستر می زنیم

زین قدر گردی که دارد چون سحر جولان ما

می رسد چین بر فلک دامن اگر بر می زنیم

چون شرر روشن سواد فطرتیم اما چه سود

بر نمی آید دل از زندانسرای وهم و ظن

هر قدر این مهره می تازد به ششدر می زنیم

کعبه و بتخانه شغل انفعالی بیش نیست