تحیر خون شد از نیرنگ سحرآمیزی الفت

نوا در سرمه خوابانیده تر از چنگ گیسویم

نشاند آخر وداع فرصتم در خاک نومیدی

غباری از تپش وامانده جولان آهویم

که من تمثال خود می بینم و آیینه اویم

به تکلیف بهارم می دهی زحمت نمی دانی

به جای گل دل خون گشته ای دارم که می بویم