به جای گل دل خون گشته ای دارم که می بویم

تحیر خون شد از نیرنگ سحرآمیزی الفت

که من تمثال خود می بینم و آیینه اویم

به تکلیف بهارم می دهی زحمت نمی دانی

تمیز رنگ حالم دقت بسیار می خواهد

که من از ناتوانی در نظرها رستن مویم

چو شمعم گر به این رنگست شرم ساز پیمایی