تمیز رنگ حالم دقت بسیار می خواهد

که من تمثال خود می بینم و آیینه اویم

به تکلیف بهارم می دهی زحمت نمی دانی

به جای گل دل خون گشته ای دارم که می بویم

که من از ناتوانی در نظرها رستن مویم

چو شمعم گر به این رنگست شرم ساز پیمایی

عرق گل می کنم چندان که رنگ خویش می شویم