که من تمثال خود می بینم و آیینه اویم

نشاند آخر وداع فرصتم در خاک نومیدی

غباری از تپش وامانده جولان آهویم

تحیر خون شد از نیرنگ سحرآمیزی الفت

به تکلیف بهارم می دهی زحمت نمی دانی

به جای گل دل خون گشته ای دارم که می بویم

تمیز رنگ حالم دقت بسیار می خواهد