به قدر ذره چکد اشک دیده روزن

شکست رنگ که بود آبیار این گلشن

به هر چه می نگرم ناله کرده است وطن

به کلبه ای که من از درد هجر می نالم

خیال کشت گل و سیر لاله حیف وفاست

ز چشم منتظران هم دمیده است سمن

تپیدن سحر از آفتاب غافل نیست