ز گرد ماست گر دامنت گرفت شکن

تپیدن سحر از آفتاب غافل نیست

نفس بر آتش مهر تو می زند دامن

دل شکسته به راه امید بسیار است

به وحدت من و تو راه شبهه نتوان یافت

منم من و، تویی، تو، نی منی تو و نه تو من

طراوت چمن اعتبار حسن حیاست