به زبرخاک به صحرا وخانه آتش زن

به قسمت ازلی گر دلت شود قانع

بس است لقمه بیدرد سرزبان به دهن

به یک دو دم چه تعلق ، کدام آزادی

مقیم الفت کنج دلیم لیک چه سود

که درپی تو ز ما پیش رفته است وطن

به پنبه زاری اگر راه برده ای دریاب