به پنبه زاری اگر راه برده ای دریاب

به زبرخاک به صحرا وخانه آتش زن

مقیم الفت کنج دلیم لیک چه سود

که درپی تو ز ما پیش رفته است وطن

که زیر خاک چه مقدار ریخته است کفن

چو لاله از دل افسرده تا به کی بیدل

چراغ کشته توان داشت در ته دامن