چون صبح رنگ آیینه هیچکس نی ام

عمریست می خورم دم شمشیر خونفشان

در راه انتظار کسی خاک گشته ام

مشت غبار من به سلام چمن رسان

گردون مرا به بی نفسی کرد امتحان

از گفت وگو تلاش ستم پیشه روشن ست

گاه خرام تیر نفس می زند کمان