از گفت وگو تلاش ستم پیشه روشن ست

مشت غبار من به سلام چمن رسان

چون صبح رنگ آیینه هیچکس نی ام

گردون مرا به بی نفسی کرد امتحان

گاه خرام تیر نفس می زند کمان

تنها نه آسمان سر تسلیم جستجوست

افکنده است خاک هم از بیخودی عنان