از خم مژگان برون تاز است پرواز نگاه

مغز ما را چون صدف خواهد برآورد استخوان

تیره بختی دارد از اقبال رنگ ما نشان

می کند فانوس شب روشن چراغ کهکشان

وحشت ما بال و پر کرده ست اندر آشیان

در بیابانی که می بالد رم دیوانه ام

می کنند از نقش پا مقراض وحشت آهوان