وحشت ما بال و پر کرده ست اندر آشیان

تیره بختی دارد از اقبال رنگ ما نشان

می کند فانوس شب روشن چراغ کهکشان

از خم مژگان برون تاز است پرواز نگاه

در بیابانی که می بالد رم دیوانه ام

می کنند از نقش پا مقراض وحشت آهوان

گر نشد دیوانه من پا به دامان ادب