در بیابانی که می بالد رم دیوانه ام

می کند فانوس شب روشن چراغ کهکشان

از خم مژگان برون تاز است پرواز نگاه

وحشت ما بال و پر کرده ست اندر آشیان

می کنند از نقش پا مقراض وحشت آهوان

گر نشد دیوانه من پا به دامان ادب

ناله را زنجیر می گردد رگ خواب گران