ای خاک ، خاک باش ، بلند است آسمان

عاشق کجا و آرزوی خانمان کجا

پروانه درکمین فنا دارد آشیان

پرواز بندگی به خدایی نمی رسد

نومیدم آنقدر که اگر بسملم کنند

رنگ شکسته می شود از خون من روان

آواره سراب شعوریم و چاره نیست