آواره سراب شعوریم و چاره نیست

ای خاک ، خاک باش ، بلند است آسمان

نومیدم آنقدر که اگر بسملم کنند

رنگ شکسته می شود از خون من روان

ای بیخودی قدم زن و ما را به ما رسان

از درد عشق شکوه اهل هوس بجاست

بیدل ز شعله هیزم تر نیست بی فغان