نومیدم آنقدر که اگر بسملم کنند

پروانه درکمین فنا دارد آشیان

پرواز بندگی به خدایی نمی رسد

ای خاک ، خاک باش ، بلند است آسمان

رنگ شکسته می شود از خون من روان

آواره سراب شعوریم و چاره نیست

ای بیخودی قدم زن و ما را به ما رسان