عمر ها شد چون سخن پر می زنم در پر زبان

مزرع اهل سخن شایسته آفات نیست

رشحه معنی نبندد ننگ خشکی بر زبان

نغمه من اضطراب ایجاد ساز عالمی ست

بگذر از لاف سخن پروازها پیداست چیست

در قفس تاکی تپد ای بیخبر یک هر زبان

تا فنا صورت نبندد زندگی بی لاف نیست