خاک بر ابری که کرد امساک باران ریختن

گرد آثار تعین خجلت آزادگی ست

چین پیشانی نمی زیبد به دامان ریختن

منعمان روزی دو باید دست احسان وا کنند

این غنا و فقر یاران وضع خاکی بیش نیست

ساعتی بر باد رفتن بعد از آن شان ریختن

هر قدم چون شمع فکر خویش درپیش است و بس