بیش ازین روی سیه نتوان به ظلم افروختن

زخم دل از چاره جوییهای ما بی پرده شد

این گریبان سخت رسوایی کشید از دوختن

شعله گر ساغر زند از پهلوی خار و خس است

این چمن گر حاصلی دارد همان دست تهی ست

تا به کی چون غنچه خواهی رنگ و بو اندوختن

دل اگر ارزد به داغی مفت سودای وفاست